28 Νοε 2017

18η ημέρα Κατολίσθησης





Φοβάμαι ότι κάποτε
μόνο η φρίκη
θα με νανουρίζει...


Και πάνω που είχαν αρχίσει τα σκυλιά να ησυχάζουν
φάνηκαν στον ορίζοντα πεινασμένα τσακάλια
Χιόνιζε εκείνη την ημέρα
λες και γιορτάζανε την γέννηση  ενός ακόμα αθώου
Ήθελε θάρρος να παραδεχτούνε
τον ερχομό ενός αιώνιου ταξιδιού
χωρίς αποσκευές στην πλάτη
παρά μόνο ένα κενό μνήμα
και μια μαραμένη φωτογραφία
στην ανώφελη τσέπη
Χαμένα μάτια
καμένα βλέφαρα
αλλά το πρόσωπο ακόμα ουρλιάζει
Κλειστές οι κουρτίνες
φριχτός ο θόρυβος από τα μαλλιά που πέφτουν
πλέκει γαϊτανάκι ο θάνατος
στην βεράντα της
Μια φιλική γλώσσα κοροϊδεύει τον τρόμο
Μην προσπαθείς να με βρεις στα όρια
της ανθρωπιάς με την σάρκα
φίλε μου
οι ώρες περνούν αλλά η πείνα μένει

Κι αυτή καράβι
που εξόκειλε σε σαπισμένο κόσμο


Μαρία Ροδοπούλου

Dark Virtual Poetry

Dark Virtual Poetry σημαίνει αποκάλυψη της Σκοτεινής Ανθρώπινης Πλευράς. Δεν στοχεύει στην Εσταύρωση Πιστεύω ούτε στη γελοιοποίηση Ηθών. Δεν υποκύπτει όμως στους συντηρητικούς ευνούχους, αξιολύπητα τέκνα μιας ανέραστης, νεκρής κοινωνίας. Δεν διαφημίζει , δεν ψάχνει για οπαδούς. Ίσα Ίσα τους απεχθάνεται . Ενδιαφέρεται Μόνο για αληθινούς φίλους αναγνώστες. Σκοπός της Μαρίας Ρ. η Απομυθοποίηση Ανθρώπων και Θεών.Δεν υπάρχει προορισμός και οι διαδρομές είναι ασχημάτιστες.

Η Γη πυρπολείται απο υπ-ανθρώπους αλλά εμείς ακόμα υπάρχουμε και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη ξιφολόγχη των λέξεων

Αλλά πάντα
υπάρχει το αύριο
που γεννά νέες προσδοκίες
νέα αινίγματα
νέα θαύματα

Σήμερα θ’ αρκεστούμε
στη σιωπή


Μ.Ρ
Οι υποτελείς μέρες
σπαταλώνται άνετα
στην αυτοτελή μας δυστυχία
καθώς τρέφονται
τα γύφτικα ερπετά
απ'την αυτάρκεια
του πόνου μας


Μ.Ρ.

Alex Papadiamantis

Blog Archive

DVP Choice of music